"Als ik een lach op iemands gezicht tover, ben ik een gelukkig mens" - Claudia Haagsman

Yura Boerma - Interview • 10 maart 2022

Wat heeft jou geïnspireerd om te gaan doen wat je nu doet?
Als kind wilde ik schrijfster worden. Ik kreeg een typemachine en die ging overal mee naar toe. Het liefst schreef ik gedichten. Regelmatig stond ik met een gedicht in meidenbladen, maar ook in de grootste schoolkrant van Nederland en won ik wel eens een schrijfwedstrijd. Ik droomde van de school voor de Journalistiek. Uiteindelijk liep het anders en ging ik naar de tuinbouwschool. Toen ik vervolgens stage liep bij de bloemist bleek mijn talent niet bij het bloemschikken te liggen. De bloemist liet mij daarom de administratie doen en via diverse opleidingen ben ik uiteindelijk secretaresse geworden. In dat werk kon ik een deel van mijn creativiteit kwijt en vond ik het altijd leuk om bijeenkomsten te organiseren.


Toen we hier op onze boerderij een grote oude stal kregen, bedachten we dat een vergader locatie een leuk concept zou zijn. Dat ben ik verder gaan uitwerken. Eerst naast mijn baan maar twee jaar geleden kreeg ik last van mijn ogen en langdurig beeldschermwerk was niet meer mogelijk, waardoor mijn werk als secretaresse stopte. We onderzoeken nu de mogelijkheid de werkzaamheden verder uit te breiden met een klein winkeltje, een theetuin en met mijn ‘versjes van Claudia’ op wenskaarten.   

 

Waar sta je op dit moment in je leven? Sta je op een punt waar je wil zijn, wat je wilde bereiken of heb je nog doelen, dromen of wensen? 
Ik ben een dromer. Ergens ben ik ervan overtuigd dat het gewoon op je pad komt, als het zo moet zijn. Ik doe vaak iets, zonder er goed over na te denken. Niet altijd een slimme strategie, want hierdoor word ik soms ook teleurgesteld. Toch werkt dit het beste voor mij. Mijn grootste droom? Een zorgboerderij beginnen. Waar iedereen welkom is, voor én met mensen met een beperking. Met veel dieren, bloemen en blijdschap!   

 

Hoe zorg jij goed voor jezelf? En hoe of wanneer merk je dat je zelfzorg nodig hebt?  
Ik heb niet veel slaap nodig en sta altijd vroeg op. Als eerste denk ik aan de dieren en pas daarna aan mijzelf. Dus ik ontbijt vaak laat en als mijn man geen cappuccino maakt voor mij, zet ik deze niet zelf. Ik houd wel altijd mijn ritme, we eten meestal gezond en ik wandel met Pip. In verdrietige tijden vind ik zelfzorg lastig, want dan eet ik weinig en kan ik soms wegzinken in mijn hoofd. Vroeger moest ik dan nog van alles, maar nu mag ik ook van mijzelf met een dekentje op de bank of even lekker lang onder de douche.

 

We hebben allemaal wel eens periodes dat we vast zitten of niet weten wat we precies willen. Hoe vind jij inspiratie om een volgende stap te zetten of een nieuwe keuze te maken? 
Die inspiratie vind ik in mijn dromen. Ik heb altijd een vol hoofd en verzin dan wat ik allemaal zou kunnen doen. Lastig is dat ik het niet allemaal zelf kan uitwerken. Het brengt mij soms ook in de problemen omdat ik impulsief ben. Het komt altijd weer goed. Daar vertrouw ik op.

 

Wat zijn jouw 3 belangrijkste waarden/richting gevers in je leven? 
Eerlijkheid, vertrouwen en liefde. Voor mij is eerlijkheid heel erg belangrijk. Dat kreeg ik mee van mijn ouders. Ik kom uit een warm en hecht gezin en wij kunnen alles met elkaar delen. Eerlijk duurt het langst, zo voelt het voor mij echt. In de liefde heb ik lastige tijden gekend, waardoor mijn vertrouwen een behoorlijke tik kreeg. Toch ben ik altijd in staat om weer het vertrouwen te geven. Dat vind ik een fijne eigenschap van mijzelf. Zo maak je ruimte voor nieuwe liefde. En gevonden hoor. Hoe mooi is dat!

 

Wat geeft jou zelfvertrouwen of een gevoel van eigenwaarde? Of wat heb je nodig om vertrouwen in jezelf te voelen of een gevoel van eigenwaarde te hebben? 
Ik groei wanneer ik een compliment of waardering krijg. Ik zeg vaak: “Als ik een lach op iemands gezicht tover, ben ik een gelukkig mens.” Iets doen waar een ander blij van wordt, geeft mij zelfvertrouwen om verder te gaan. Bijvoorbeeld vrijwilliger zijn bij de knuffelboerderij, waar mensen met dementie mogen knuffelen met een dier. Die lach op hun gezicht is zo mooi. 
Het helpt trouwens ook wanneer ik net bij de kapper vandaan kom én ik geen bril op heb!   

 

Hoe vind jij rust in je hoofd? Wat doe je dan? 
Mijn hoofd staat niet zo vaak stil. Ik herken mij in een aantal symptomen van adhd. Dat is niet erg, soms wel lastig. Want het betekent dat ik veel wil en het soms niet goed kan ordenen. Ik doe yoga of dagdroom in de dierenweide. Rust kan mij ook zomaar overvallen in de zon, bij het schrijven van een versje of samen op de bank met een dekentje en oneindig veel knuffels van Pip. 

Wat is jouw grootste energiegever en je grootste energievreter? 
Mijn grootste energiegever en tegelijkertijd energievreter zijn mijn dieren. Ze zijn geweldig en geven veel energie. Aan de andere kant geeft het ook stress. Juist omdat ik om ze geef en wanneer er iets met ze is. Daar kan ik veel last van hebben. Een andere energievreter is mijn mobiel. Ik kan mij soms lastig losmaken, maar leer steeds beter om hier bewuster mee om te gaan. De zon is natuurlijk de beste energiegever! 

 

Hoe houd je je energie in balans, zodat je genoeg energie hebt over de dag verspreid? 
Ik denk door mijn ritme te houden. Tot twee jaar geleden ging ik elke dag naar kantoor, 35 jaar lang, en er was altijd wel energie over in de avond. Toen ik mijn baan verloor, was het makkelijk geweest om in die tijd lang in mijn bed te blijven liggen, maar dat deed ik niet. Ik voelde mij echt intens verdrietig en toch stond ik op en ging door. Geen baan? Oké, dan ga ik vrijwilligerswerk doen. Bezig zijn, onder de mensen. Dat geeft mij energie.
 

Wat maakt jou vrolijk? Of geeft jou het gevoel van speelsheid, zoals je dat vroeger voelde als kind? 
Dansen voor de spiegel! Dat deed ik als kind al uren en doe ik nu nog steeds. Blije stofjes aanmaken, ik kan het iedereen aanraden.
 

Wat geeft zin of betekenis aan jouw leven? 
Liefde! Voor mijn lieve man en hondje Pip, mijn familie en vrienden. Ik ben zo blij dat ik nooit het geloof in de liefde ben verloren én gelukkig met de allerliefste mensen en dieren om mij heen.

 

Wat doe je op dit moment voor werk en hoe ziet – in het kort – je privé leven eruit (thuissituatie, sport, hobby’s, sociaal leven, enzovoort)? 
Ik ben eigenaar van de locatie Juffrouw Lente. Een ruimte die we verhuren voor kleine bijeenkomsten. Daarnaast ben ik schrijfster van versjes van Claudia. 

 

Vijf jaar geleden ben ik getrouwd met Simon en kort daarna zijn we samen met ons hondje Pip verhuisd, van een appartement in Haarlem naar een kleine boerderij in Kaag en Braassem. We zagen deze boerderij op Funda staan en in mijn enthousiasme maakte ik direct een afspraak met de makelaar. Na een bezoekje én het zien van de geiten was ik overstag. Ik ben eigenlijk een stadsmens. Geboren en getogen in Amsterdam en lang gewoond in mooi Haarlem. Een heerlijke stad. Toch heb ik nooit hoeven wennen en mis ik Haarlem zelden. Ik ben echt ‘van stadsmeisje naar boerin’ gegaan.


We hebben redelijk wat grond en zijn altijd bezig met het huis, de grote tuin of de dieren. Tot mijn grote blijdschap werden er bij ons twee geitjes geboren en hebben we nu vier geiten en kippen. Ik heb helaas zelf geen kinderen, dus al mijn liefde prop ik in mijn kooikerhondje Pip. Ik houd van dansen, schrijf graag versjes, ben dol op patat én van zon en zee.       


Wil je dit bericht met anderen delen? Graag!

Herkenning over de weinige ruimte die veel vrouwen innemen in het boek ‘Beladen huis’

door Yura Boerma - Boekentip • 6 maart 2026
Je stemt af op de ander, op je gezin, werk of omgeving. Staat klaar om te helpen en past je aan. Je bent hier heel goed in. Het is jouw tweede natuur. Maar wat gebeurt er als je te veel eigen ruimte weggeeft? Zo blijft er namelijk niet veel over voor jezelf. Dat is precies waar het boek ‘Beladen huis’ over gaat. Het is zo gewoon geworden om te doen Veel vrouwen die ik coach hebben in eerste instantie nog niet door waar ze tegenaan lopen, omdat het zo gewoon is geworden om het te doen. Altijd rekening houden met anderen, nooit zichzelf op de eerste plaats zetten. Maar als ze beginnen te vertellen over veel spanning in het lijf, een benauwd gevoel en overprikkeling… dan zijn dat voor mij vaak de triggers om te vragen hoe ze voor zichzelf zorgen, naast het zorgen voor hun omgeving. Welke ruimte er is voor zelfzorg of me-time? Of je nou veel of weinig tijd voor jezelf nodig hebt, dat maakt niet uit. Het gaat erom dat je ook jóuw ruimte inneemt. Manieren om ruimte in te nemen Hoe dan? Dat kan op verschillende manieren: Door uit te spreken (aan je gezinsleden bijvoorbeeld) waar je behoefte aan hebt. Of dat je iets niet meer wilt doen, of juist wel en vaker. Dat je je niet altijd maar wilt aanpassen, maar wilt volgen wat goed is voor jou. Door voor jezelf helder te hebben waar je écht naar verlangt en hoe je dat gaat leven. Door een eigen ruimte in je huis te maken, letterlijk. Waar je in alle rust een boek kan lezen of haken. Waar je je creatieve spullen kan laten liggen, of een legpuzzel. Waar je yoga-oefeningen of meditatie kan doen. Het is maar net aan welke ruimte jij behoefte hebt. Figuurlijk of letterlijk. Hoe ‘plaats innemen’ haar levensthema is Het boek ‘Beladen huis’ van Christien Brinkgreve (1949) gaf mij inspiratie om dit blog te schrijven en jou nog meer inzicht te geven in hoe het werkt of wat jou tegenhoudt om ruimte voor jezelf in te nemen. Ik werd geraakt door de soms beklemmende manier waarop zij beschrijft hoe ‘plaats innemen’ het thema in haar leven is: “Dit lukt me in huwelijk en gezin minder goed dan daarbuiten. Wel de vanzelfsprekende plaats als de onzichtbare spil. Ik weet hoe ze me zullen missen als ik er niet meer ben, maar ik heb niet veel plaats ingenomen; van huis uit slecht geleerd en levend met een man die me vaak klein maakt. Maar ik ben vitaal en heb plaats in de buitenwereld verworven. In de buitenwereld liet ik van me horen: mijn werk werd gewaardeerd, ik schreef en werd gelezen, ik gaf lezingen en er werd geluisterd. Maar thuis raakten mijn vleugels ingeklapt en voelde ik me altijd op mijn hoede voor ontstemming. Mijn pogingen tot sfeerherstel hadden weinig succes, het benoemen van de positieve dingen kreeg iets wanhopigs. Ik trok me steeds meer terug. De wereld van werk en vrienden voelde veiliger, betere grond. Er kon meer bloeien. Ik kon meer bloeien. Zo is het gelopen. Zo heb ik het gedaan.” Christien Brinkgreve is emeritus hoogleraar Sociale Wetenschappen en Vrouwenstudies en schreef ‘Beladen huis’ als een memoir, na de dood van haar man. Het is een boek vol herinneringen en verwerking. Een terugblik op haar huwelijk, terwijl ze allerlei spullen in het huis opruimt die zich hebben opgehoopt. Ruimte geven die je zelf niet opeist Ze vraagt zich af: “Wie ben ik dat ik het beeld van mijn zo gewaardeerde man aantast? Ja, wie ben ik dat ik dat mag doen. Maar ook: hoe schokkend dat je zo over je heen hebt laten lopen, dat hadden we nooit van jou gedacht. Beide kanten gaan over: plaats durven innemen, blijven staan, je niet uitleveren aan de wensen en behoeften van de ander. Plaats innemen in de relatie, wat me steeds minder lukte, en wat ik nu herstel, in het huis, met dit boek. Het huis wordt eigener, ik voel me er weer meer in bestaan. En in dit verslag van mijn zoektocht naar wat ooit was en hoe dit werd kijk ik steeds sterker naar mijzelf, wat ik deed en naliet, waar ik naar verlangde en waar ik bang voor was. Dat eeuwig begrip van mij voor de ander, die veronachtzaming van wat ik voelde. Ik werkte het weg met de dingen en de mensen bij wie ik me veilig voelde.” Terugkijkend op haar eigen leven en naar haar omgeving ziet ze hoe vrouwen inschikken, gericht zijn op het voorzien in de verlangens en behoeften van hun mannen en het gezin. Ze ziet het aanpassen, het faciliteren, het ruimte geven die je zelf niet opeist. Het uitleggen, het zich moeten verdedigen, het de ander de veren laten plukken van gezamenlijk werk. De empathiekloof tussen mannen en vrouwen Brinkgreve vraagt zich af of het een vrouwenpatroon is: de gerichtheid op de ander, hoe die zich voelt, op aanpassing om de sfeer goed te houden, om ontstemming te voorkomen. Volgens haar zeggen (en enigszins gegeneraliseerd) nemen en krijgen mannen meer ruimte. “Ook om hun beschadigingen (uit hun jeugd) te leven. Alsof ze meer recht hebben op begrip, meeleven, op het aanpassen van de ander om in hun noden te voorzien. De empathiekloof is misschien nog hardnekkiger dan de loonkloof. Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dat lang onzichtbaar kan blijven, maar waarin de verschillen zich wel openbaren.” Aldus Christien Brinkgreve. Precies! Het is een patroon dat door beiden in stand wordt gehouden. Dát is waar ik mijn coachees op attendeer. Wij vrouwen dienen dit zelf te doorbreken. En daar help ik als coach graag bij. Het eeuwige regelen en improviseren Ik glimlach om de herkenning wanneer ik lees dat ze het leven binnenshuis nog veel ingewikkelder vond dan buitenshuis. “Niet alleen praktisch – het eeuwige regelen en improviseren – maar ook emotioneel: hoeveel ruimte mag ik innemen, moet ik een toontje lager zingen, hoe een evenwicht te vinden tussen botsende verlangens.” Hoe je zélf met jouw ruimte omgaat Haar zoektocht naar wie haar man was, met wie ze had geleefd, en waar ze zelf was gebleven in haar huwelijk, legt bepaalde patronen bloot, waarover ze veel heeft gepubliceerd in haar carrière als hoogleraar. En waarvan ze zelf toch ook inziet dat het in theorie mooi bedacht kan zijn, maar dat het in praktijk vaak anders werkt. Het gaat om hoe je er zélf mee omgaat, wat je herkent en waarvoor je kiest om het anders te doen. Zodat er óók ruimte voor jezelf is, die jij mag invullen zoals het goed voelt en je kunt floreren in alle facetten in je leven. Een boek over rauwe inzichten ‘Beladen huis’ is een boek over missen. Over rouw. Over het terugvinden van de man die haar man was. Over rauwe inzichten, mooie herinneringen. Over verdriet hoe hun relatie begon, zich ontwikkelde en eindigde. Over eenzaamheid, verwijdering, gender patronen, vriendschappen, moederschap en liefde. Waar jij tegenaan loopt en behoefte aan hebt Heb jij het gevoel dat je vaak afstemt op de ander en dat je veel spanning en overprikkeling ervaart? Wil je weten op welke manieren jij meer ruimte kan innemen? Neem dan contact met me op voor een gratis verhelderend gesprek. We maken kennis met elkaar en samen onderzoeken we waar je tegenaan loopt en waar je behoefte aan hebt. Dit gesprek duurt ongeveer 45 minuten en kan online, wandelend of in mijn coachruimte in Driebergen (vlakbij Utrecht) plaatsvinden. Klik hier om je aan te melden

Er is niets in deze wereld dat je zoveel kan verontrusten als je eigen gedachten

door Yura Boerma - Quote • 24 oktober 2025
Wil jij ook wel eens je hoofd uitzetten? Al die gedachten die door je hoofd razen, van hele kleine dagelijkse dingen, zoals de boodschappen tot lastig op te lossen problemen op je werk of in de familie. Of al die scenario's die je bedenkt wat er zou kunnen gebeuren als je een bepaalde keuze maakt of als je gaat beslissen om iets wel of niet te gaan doen. Popcorn in je hoofd Soms lijkt het wel popcorn in je hoofd, die gedachten blijven maar komen. Dan is het heel lastig om keuzes te maken. Een andere vervelende bijkomstigheid van piekeren is dat het vaak doorwerkt tot in de avond. Je kan niet in slaap komen of wordt middenin de nacht wakker. Je brein is heel sterk en overruled je lichaam. Je hebt ongeveer 50.000 gedachten per dag en 75% daarvan is negatief! Als je die gedachten hun gang laat gaan ervaar je veel onrust en spanning in je hoofd én lijf. Je wordt meegesleept Natuurlijk is het fijn om van te voren na te denken over iets wat jou te wachten staat. Dan heb je het gevoel wat meer voorbereid te zijn en dat je weet hoe je moet handelen als het zover is. Maar het zijn vaak negatieve, moeilijke scenario's die op dat moment niet constructief zijn, maar waardoor je wel wordt meegesleept. Het zijn geen feiten Je denkt dat als je er maar mee bezig blijft in je hoofd, dat je de controle hebt. Maar nee, het blijven gedachten en geen feiten, want je kunt het niet bedenken met je hoofd. Je hebt het te ervaren en te doen, dan pas weet je hoe de situatie echt zal zijn. Het is vaak niet het probleem dat onrust en spanning veroorzaakt, maar jouw gedachten over het probleem. Herken je dit en wil je er meer over lezen? Bovenstaande tekst komt uit hoofdstuk 2 'Creëer meer rust in je hoofd en je lijf' van mijn InspiratieDoeBoek. Dit boek is echt iets voor jou als je verlangt naar meer ruimte, rust en tijd voor jezelf. Lees hier alle informatie & reviews over het boek en bekijk & bestel via deze link het boek in mijn webshop

Hoe je nee zegt zonder schuldgevoel

door Yura Boerma - Verzoeknummer • 6 oktober 2025
Het lukt je steeds beter om voor jezelf te kiezen, maar toch is er een sluimerend schuldgevoel als je nee zegt tegen iemand. Lees gauw verder om te weten hoe dat komt en hoe je dit kan veranderen. Je hoofd zegt ja Veel vrouwen hebben tijdens hun opvoeding meegekregen dat je het goed doet als je veel geeft. Dat je klaar staat voor anderen als ze iets aan je vragen. Je brein is daardoor helemaal gericht op de aandacht die anderen van je vragen en het beroep dat op je wordt gedaan door werk, gezin, familie en vrienden. Zodra er een verzoek komt zet je hoofd het sein automatisch op groen, oftewel ja. Je houdt je niet aan de oude regels Het is een overtuiging, een sterke gedachte in je hoofd die als eerste opkomt en vanuit die gedachte ga je handelen, ga je in de zorg stand. Dus op het moment dat je besluit om beter voor jezelf te gaan zorgen, dan ga je dat patroon doorbreken. Iets wat je al jaren zo doet. En dan komt het schuldgevoel om de hoek kijken, want je houdt je niet aan de oude regels. Je gaat je anders gedragen en dat voelt gek. Alsof het niet goed is. Het kan niet van de ene op de andere dag veranderen Je ervaart een schuldgevoel, omdat je het gevoel hebt dat het zo hoort en van je wordt verwacht. Dat is ook de reden waarom zelfzorg zonder schuldgevoel niet kan. Althans, niet van de ene op de andere dag. Maar wel als je ook weet wat goed is voor jou. Als je voelt wat zelfzorg met je doet in positieve zin. Als je merkt dat je oplaadt, meer energie hebt, je vuurtje weer gaat branden en je daardoor ook beter voor de ander kan zorgen. Te veel geven en te weinig nemen Realiseer je dat nemen essentieel is om te geven, voor anderen te zorgen. Maar we hebben geleerd onze omgeving prioriteit te geven boven onszelf. Dat het aanpassen aan en zorgen voor onze omgeving belangrijker is dan het kiezen en zorgen voor onszelf. Nu heb je daar last van en is de balans zoek. We geven vaak te veel en we nemen te weinig. Jouw ruimte ingenomen door anderen Het kan heel veilig voelen om veel te geven. Je aandacht op de ander, op je omgeving te richten en zelf niet te veel ruimte in te nemen. Maar wat er dan gebeurt, is dat jouw ruimte wordt ingenomen door anderen. Niet omdat ze jou die ruimte niet gunnen, maar omdat jij die ruimte niet pakt. Dus wordt het ingevuld door bijvoorbeeld je kind of partner, een collega, een vriendin of een van je ouders. Zij vragen jouw zorg of aandacht en jij geeft. Ruimte creëren voor wat goed voelt Hoe ga je dan nemen? Kiezen voor wat jij zelf belangrijk vindt? Ruimte creëren voor wat goed voelt voor jou? Zonder schuldgevoel. Wat hierbij helpt is om je waarden te onderzoeken. Waarden zijn de drijvende kracht achter gedrag. Ze beïnvloeden je leven en bepalen wat je belangrijk vindt. En ook waarom je iets doet of juist niet doet. Waarden geven richting aan je keuzes en geven de ruimte aan die jij zo nodig hebt om naast het geven ook te nemen. Makkelijker ergens zonder schuldgevoel voor gaan Door je drukke leven ben je vaak niet bewust bezig met jouw waarden, maar ze kunnen helpen om je eigen richting te bepalen. Zonder dat het je is aangeleerd of opgelegd. Je gaat meer van binnen naar buiten leven, omdat je je bewust bent van wat er speelt bij jou van binnen. Wat je écht belangrijk vindt. Je hebt inzicht in waarom je dingen voelt of doet zoals je ze voelt of doet. Hierdoor kun je makkelijker grenzen stellen en keuzes maken in het leven. En kun je ook makkelijker helemaal ergens voor gaan, zonder daarna te twijfelen of een sluimerend schuldgevoel te hebben. Breng het in balans By the way: realiseer je dat je jouw tijd en aandacht aan beide kan geven. Aan de ander én aan jezelf. Als je dit meer in balans brengt, ga je ook beter aanvoelen wanneer je nee of ja wilt zeggen. Voorheen zei je misschien al snel ja, omdat je het zo gewend was en er niks anders in je opkwam. Of je deed het vanuit schuldgevoel. Enne … ja zeggen is natuurlijk helemaal goed. Nadat je hebt ingecheckt bij jezelf. Pas dan geef je antwoord of stel je iets voor wat je voor de ander kunt doen. Extra: een to do tip: Leer jezelf manieren aan om nee te zeggen die goed voelen voor jou. Maak het je eigen. Zoals bijvoorbeeld: ‘Leuk dat je mij vraagt, maar ik kan je helaas niet helpen.’ Of: ‘Ik kan dan niet. Zou het ook op een ander moment kunnen?’ Of: ‘Ik heb er geen tijd voor, maar ik hoorde van … dat zij/hij ruimte in de agenda heeft.’ Deze tip komt uit mijn InspiratieDoeBoek 2. Bekijk en bestel het boek hier Wil je nee leren zeggen zonder schuldgevoel? Denk je als je dit leest: dat wil ik. Geen schuldgevoel meer als ik voor mezelf kies. Neem dan contact met me op . We bespreken samen waar je tegenaan loopt en wat je anders zou willen. Wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. De kennismaking is altijd gratis. Daarna maken we samen een plan hoe jij jouw doel gaat bereiken en start de coaching.